ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက် လက်မှုအနုပညာ

အယ်လ်ဂျီးယားမြို့ရဲ့ ရှေးဟောင်းသမိုင်းဝင်နေရာတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ကက်စ်ဘတ် (Casbah) မှာ နေထိုင်တဲ့ ဘိုလာချပ် နာဆာ (Boulachab Nasser) ဆိုတဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်အကြောင်း ပြောပြချင်ပါတယ်။ နာဆာဟာ သားရေထည် လက်မှုပညာရှင်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဒီအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်လာတာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေပါပြီ။

၁။ အလုပ်ရုံလေးရဲ့ သမိုင်းကြောင်း
နာဆာ အလုပ်လုပ်တဲ့ အလုပ်ရုံလေးဟာ ကက်စ်ဘတ် (Casbah) ရဲ့ ကျဉ်းမြောင်းလှတဲ့ လမ်းကြားလေးတွေထဲမှာ ရှိပါတယ်။ အဲဒီနေရာဟာ ကုလသမဂ္ဂ (UNESCO) ကမ္ဘာ့အမွေအနှစ်စာရင်းဝင် နေရာတစ်ခုပါ။ သူ့ရဲ့ အလုပ်ရုံလေးထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာကတည်းက သုံးခဲ့တဲ့ ရိုးရာကိရိယာတွေ၊ သားရေနယ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီး အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားတာနဲ့ အချိန်စက်ထဲ ရောက်သွားသလို ခံစားရမှာပါ။

၂။ ဘာတွေကို အဓိက လုပ်တာလဲ
နာဆာဟာ သားရေကို သုံးပြီးတော့ အယ်လ်ဂျီးယားရိုးရာ အိတ်တွေ၊ ဖိနပ်တွေနဲ့ ခါးပတ်တွေကို အဓိကချုပ်လုပ်ပါတယ်။ စက်ပစ္စည်းတွေ သုံးတာထက် လက်နဲ့ပဲ အနုစိတ်ချုပ်လုပ်တာဖြစ်လို့ ပစ္စည်းတစ်ခုချင်းစီမှာ သူ့ရဲ့ လက်ရာနဲ့ အနုပညာတွေ ပါဝင်နေတာပါ။

၃။ ခေတ်သစ်စျေးကွက်နဲ့ စိန်ခေါ်မှု
အခုခေတ်မှာ စက်ရုံတွေက ထွက်တဲ့ ဈေးပေါတဲ့ သားရေအတု ပစ္စည်းတွေက ဈေးကွက်ကို လွှမ်းမိုးထားပါတယ်။ လူတွေက လက်နဲ့သေသေချာချာ လုပ်ထားတဲ့ တန်ဖိုးကြီးပစ္စည်းတွေထက် ဈေးသက်သာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုပဲ ဝယ်လာကြတဲ့အတွက် နာဆာတို့လို ပညာရှင်တွေအတွက် ဝင်ငွေရှာရ ခက်ခဲလာတာပါ။

၄။ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်
နာဆာက စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပေမဲ့ အယ်လ်ဂျီးယား အစိုးရနဲ့ အချို့သော ယဉ်ကျေးမှုအဖွဲ့အစည်းတွေကတော့ ဒီလို ပညာရှင်တွေကို ထောက်ပံ့ဖို့နဲ့ လူငယ်တွေကို သင်တန်းတွေပေးဖို့ ကြိုးစားနေကြတာတွေလည်း ရှိပါတယ်။ နာဆာကတော့ "ငါ့အမျိုးတွေ စိတ်မဝင်စားရင်တောင် တခြားစိတ်ဝင်စားတဲ့ လူငယ်တွေရှိရင် အကုန်လက်ဆင့်ကမ်းပေးချင်တယ်" လို့ ဆိုထားပါသေးတယ်။

မျိုးဆက် ၄ ဆက်စာ အမွေအနှစ်
နာဆာရဲ့ သားရေထည်ပညာဟာ ဒီအတိုင်း တတ်မြောက်လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ မိသားစုမှာ အမျိုးသားတွေဟာ တစ်ဦးကနေ တစ်ဦးဆီ လက်ဆင့်ကမ်းလာခဲ့ကြတာ အခုဆိုရင် မျိုးဆက် ၄ ဆက်တောင် ရှိနေပါပြီ။ သူ့အတွက်တော့ ဒီအလုပ်ဟာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းရုံတင်မဟုတ်ဘဲ သူ့မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ အမွေအနှစ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နေပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အခုအခါမှာတော့ နာဆာတစ်ယောက် တော်တော်လေး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခေတ်တွေပြောင်းလာတာနဲ့အမျှ ဒီလို လက်မှုပညာတွေကို လူတွေက စိတ်မဝင်စားကြတော့လို့ပါပဲ။ ဝါသနာပါလွန်းလို့ ဒီအလုပ်ကို ဖက်တွယ်ထားပေမဲ့လည်း စီးပွားရေးအရ အဆင်မပြေမှုတွေနဲ့ စိန်ခေါ်မှုတွေကလည်း တစတစ များလာနေပါတယ်။ သူ့ကို အားအငယ်ဆုံးဖြစ်စေတဲ့အချက်ကတော့ သူ့မိသားစုထဲက လူငယ်တွေအပါအဝင် ဒီနေ့ခေတ် လူငယ်တွေဟာ ဒီလက်မှုပညာကို သင်ယူဖို့ စိတ်ကူးမရှိကြတော့တာပါပဲ။

ယဉ်ကျေးမှု သမိုင်းကြောင်းလေး ပျောက်ကွယ်သွားမှာလား?
ကက်စ်ဘတ်ဆိုတာ အယ်လ်ဂျီးယားရဲ့ သမိုင်းမှာ အရေးပါတဲ့ နေရာဟောင်းကြီးတစ်ခုပါ။ နာဆာရဲ့ လက်မှုပညာဟာ ဒီမြို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုနဲ့ သမိုင်းကြောင်းကို ထင်ဟပ်နေတာ ဖြစ်ပါတယ်။ နာဆာကတော့ "အကယ်၍ လူငယ်တွေကသာ ဒီလက်မှုပညာကို ဆက်ပြီးမသင်ယူကြတော့ဘူးဆိုရင် ဒီအနုပညာလေးဟာ တစ်နေ့မှာ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားတော့မှာပဲ" လို့ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ရင်ဖွင့်ရှာပါတယ်။

နာဆာရဲ့ အဖြစ်ကို ဖတ်ကြည့်ရင်း ကျွန်တော်တို့နိုင်ငံက ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ ရိုးရာလက်မှုပညာရှင်တွေကို ပြေးမြင်မိပါတယ်။ မျိုးဆက်သစ်တွေက စိတ်မဝင်စားတော့တဲ့အခါ တန်ဖိုးရှိတဲ့ အနုပညာတွေဟာ အချိန်နဲ့အမျှ ပျောက်ကွယ်သွားရတတ်ပါတယ်။ နာဆာတို့လို ပညာရှင်တွေရဲ့ အမွေအနှစ်လေးတွေ တည်တံ့ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းပေးမိပါတော့တယ်။

မိတ်ဆွေတို့ရော... ကိုယ့်ပတ်ဝန်းကျင်မှာ အခုလိုမျိုး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါးဖြစ်နေတဲ့ ရိုးရာလက်မှုပညာတွေ ရှိလား?

Ref Link; https://www.newsinlevels.com/products/algeria-leather-craft-level-1/