လောကဓံကဗျာ-၁

မိုးသက်မုန်တိုင်းတစ်ခုလို
လေပြေလေသွေးတစ်ခုလို
ဆူနာမီလှိုင်းလုံးကြီးလို
သွေးအေးသွားလိုက်
သွေးပူလာလိုက်နဲ့ပဲ
ကျင်လည်ကာ
အေးချမ်းမှုဟူသော
အရာကား
ရှာလို့မတွေ့၍
ငြိမ်းချမ်းမှုသည်
ဤကမ္ဘာတွင်မရှိဟု
ကောက်ချက်ချကာ
တည်ငြိမ်အေးချမ်းတဲ့
ပင်လယ်ပြင်လို ပြုမူနေထိုင်မည့်အစား
လှိုင်းလုံး၊လှိုင်းကြမ်းတွေလိုမျိုး
နေထိုင်မိရာမှ
ထိုလူသည် ဘဝ၏
သက်တမ်းတစ်လျှောက်လုံး
ဖန်ကွဲစတွေပြည့်နှက်နေတဲ့
လမ်းကိုသာ လျှောက်လှမ်း၍
သေသည်အထိ ပူလောင်စွာ
ဖြတ်သန်းခဲ့ရသည်။
မသေခင် အချိန်အတွင်း
အမှန်တရားကို မမြင်
နောင်တရမည့်အစား
လောကကြီးက မကောင်းဘူးဟု
အပြစ်ပုံ၍ နောင်တဟူသောအရာကား
ထိုလူ၏ နှလုံးသားတစ်နေရာတွင်
စူးစိုက်၍ ပူပင်သောကများစွာနှင့်သာ
အေးချမ်းမှုကို ရှာမတွေ့ပဲ
မျက်လုံးတစ်စုံ မှိတ်ခဲ့ရသည်။ ။



-မြူနှင်းဆီ