Lin Myaing
အခန်း (၁) - ပြင်ဦးလွင်မှ မမျှော်လင့်သော ဆုံစည်းခြင်း
၂၀၁၂ ခုနှစ်ရဲ့ ဇွန်လလယ်လောက်။
မြို့တော်နေပြည်တော်ရဲ့ ပူပြင်းခြောက်သွေ့တဲ့ ရုံးပတ်ဝန်းကျင်ကနေ ခဏတာအနားယူဖို့၊ အနာဂတ်အတွက် ကိုယ့်အရည်အချင်းတွေ မြှင့်တင်ဖို့ဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ကျွန်တော် ပြင်ဦးလွင်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ဒီမြို့ရဲ့ အေးစိမ့်စိမ့်လေထု၊ နှင်းမြူတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေတတ်တဲ့ မနက်ခင်းတွေ၊ အင်္ဂလိပ်ခေတ် အဆောက်အအုံဟောင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ငြိမ်သက်အေးချမ်းမှုတစ်မျိုး ပေးစွမ်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တက်ရောက်နေတဲ့ သင်တန်းကလည်း စစ်မှုထမ်းဟောင်းရိပ်သာနားက သင်တန်းကျောင်းတစ်ခုမှာပါ။
သင်တန်းရဲ့ ပထမဆုံးနေ့မှာပဲ ကျွန်တော့် မျက်လုံးထဲမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို သတိထားမိလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ဖြူစွတ်တဲ့အသားအရေ၊ ရှမ်းတိုင်းရင်းသူတို့ရဲ့ ပုံစံမျိုးဆံပင်၊ မျက်ဝန်းတွေထဲက ပွင့်လင်းရိုးသားမှုတွေက ကျွန်တော့်စိတ်ကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့ပါတယ်။ သင်တန်းခန်းထဲမှာတော့ ကျွန်တော်က နောက်ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်နေပြီး၊ သူမကတော့ အလယ်တန်းလောက်မှာပါ။ စာသင်ခန်းထဲမှာ အာရုံစိုက်နေတဲ့ သူမရဲ့ ဘေးတစောင်းပုံစံလေးက ကျွန်တော့် ရင်ခုန်သံကို မြန်စေခဲ့ပါတယ်။
နေ့လယ်စာစားချိန်ရောက်တော့ သင်တန်းသားတွေက ကိုယ်စီအုပ်စုဖွဲ့ပြီး စားသောက်ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း တစ်ယောက်တည်း သီးသန့်နေတတ်တဲ့သူမို့ ဘယ်သူနဲ့မှ အထူးတလည် မရောနှောဖြစ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမကို မြင်နေရတော့ စိတ်ထဲက တစ်မျိုးဖြစ်နေခဲ့တယ်။ နေ့လယ်စာစားပြီးတဲ့အခါ စာသင်ခန်းထဲကို ပြန်ဝင်တော့ သူမက ကျွန်တော့်ရှေ့တည့်တည့်မှာ ဝင်ထိုင်တာကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။ ရုတ်တရက် အနီးကပ်မြင်လိုက်ရတဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးကြောင့် ရင်တွေ ပိုခုန်လာပါတယ်။
သင်တန်းဆင်းချိန်ရောက်တော့ သင်တန်းသားတွေဟာ နေ့စဉ်လိုပဲ ကားမှတ်တိုင်ဆီကို အတူတူသွားကြပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း သူမရဲ့ နောက်ကနေ တိတ်တိတ်လေး လိုက်ခဲ့ပါတယ်။ ကားမှတ်တိုင်ရောက်တော့ သင်တန်းသားတွေထဲက တချို့က တခြားမှတ်တိုင်ကိုသွားတဲ့ ကားပေါ်တက်ဖို့ပြင်ကြပြီး၊ ကျွန်တော်တို့အုပ်စုကတော့ မြို့ထဲသွားမယ့် ကားကို စောင့်ကြပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သတ္တိကို မွေးပြီး သူမဆီ လျှောက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
"ဟဲလို... ညီမလေး နာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ" လို့ ကျွန်တော် စတင်မိတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မော့ကြည့်ပြီး ချိုသာတဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ "သုသုပါရှင့်... ကိုကြီးနာမည်ကရော" လို့ ပြန်မေးပါတယ်။
"ကိုယ့်နာမည်က နေခြည်ပါ... နေပြည်တော်က လာတာ။ ညီမလေးက ဘယ်ကလဲ" လို့ ကျွန်တော် ဆက်မေးလိုက်တော့ သူမက "သုသုက လွိုင်ကော်ကပါ ကိုကြီး" လို့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ စကားပြောရတာ အဆင်ပြေပြေနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှိခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ သင်တန်းကာလတစ်လျှောက်လုံး သူမကို နေ့စဉ်မြင်တွေ့ခွင့်ရတဲ့အတွက် ကျွန်တော့်တစ်နေ့တာက ပိုပြီး ပြည့်စုံလာခဲ့သလိုပါပဲ။ သုသုရဲ့ ပွင့်လင်းတဲ့ စကားပြောဆိုမှုတွေ၊ တောက်ပတဲ့ အပြုံးတွေက ကျွန်တော့်တစ်ကိုယ်လုံးကို နွေးထွေးမှုတွေ ပေးစွမ်းနေခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုနဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သုသုအပေါ်ထားတဲ့ ခံစားချက်က နေ့ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာခဲ့ပါတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ပြင်ဦးလွင်ကိုလာရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ရရှိခဲ့တဲ့ အလှပဆုံး ဆုံစည်းမှုတစ်ခုပါပဲ။
အခန်း ၂ မျှော်....
#Lin Myaing
Keep Reading